Jamila en Karin

Buurvrouw

 

Karinkolom_136

“Daar woont een Marokkaanse vrouw”, zei de vrouw die naast mij kwam staan toen ik aanbelde. Ze keek me nieuwsgierig aan van onder haar hoofddoekje. “Dat weet ik wel”, antwoordde ik en duwde de deur open. Ze volgde mij naar boven. “Is ze ziek?”, informeerde ze. Voordat ik kon antwoorden ging boven aan de trap de deur open. Een stortvloed Marokkaans ging over mijn hoofd heen en weer en de vrouw ging mee naar binnen. In de kamer nestelde ze zich al doorpratend in de grote stoel voor de televisie die op de Marokkaanse zender stond.

Jamila

Karin staat voor de deur, samen met Rabiah. Karin geeft mij les. Rabiah komt soms zomaar langs. Ze is mijn buurvrouw uit mijn dorp. Ik ben net terug uit Marokko. Dus we hebben heel veel te bepraten. Ik ga koffie zetten en koekjes pakken. Met Karin zit ik altijd aan tafel met de boeken. Vandaag zitten we op de bank. Gelukkig spreekt Rabiah beter Nederlands dan ik. Ze praat met Karin over haar kinderen en kleinkinderen en over ons dorp in Tagounite.

Karin

Het werd een andere les dan ik had voorbereid. Maar het was duidelijk dat Jamila haar ‘buurvrouw’ niet zomaar weg kon sturen en dat ze veel bij te kletsen hadden. Het was heel leerzaam. Ik kwam meer te weten over Jamila’s achtergrond in Marokko en haar contacten hier. Bovendien werd ik overladen met cadeautjes uit Marokko. Ik moest een paar slofjes uitzoeken en kreeg een lepel met een blauw geluksoog en een grote zak henna voor mijn haar. Die les doen we maar gewoon volgende week.