Tessa en Rachida

De eerste ontmoeting

Rachidakolom_137

Het is bijna 10.00 uur. Ik ben zenuwachtig. De bel gaat! Daar staat een meisje. Is dit de vrouw die mij Nederlands komt leren? De kinderen rennen door de kamer. Ik probeer ze rustig te krijgen. Ik wil dat ze stil zijn. Het meisje lacht naar me. Ik lach terug, maar ik weet niets te zeggen, alleen: “Welkom.” We gaan aan tafel zitten. Mijn man begint te praten. Ik begrijp het niet. Het gaat te snel. Het meisje vraagt hoe ik heet. Dat begrijp ik wel. Ik durf niets te zeggen. Het is spannend.

Tessa

Ik kreeg een vriendelijke glimlach als antwoord. Haar man, die inmiddels was opgestaan om thee te zetten, begon vanuit de keuken antwoord te geven op mijn vragen. Hij sprak vloeiend Nederlands. Ik probeerde het nog een keer bij Rachida. Maar weer antwoordde haar man vanuit de keuken, terwijl Rachida zat te glimlachen. Toen hij binnenkwam zei ik dat hij geen antwoord mocht geven omdat ik wilde weten wat zijn vrouw allemaal verstond. Hij ging toen naar buiten met de kinderen. Eindelijk kon ik alleen met Rachida communiceren, op welke manier dan ook.

Rachida

Het meisje heet Tessa. Ze vraagt weer hoe ik heet. Ik begrijp het. Ik durf niets te zeggen. Ze vraagt het nog een keer en zegt: “Probeer maar.” Ik zeg mijn naam en die van mijn kinderen. Ik wil zeggen hoe oud ik ben. Het lukt niet. Tessa lacht lief naar me. Ze vraagt hoe het gaat. Ik lach ook en zeg: “Kinderen druk.” Ik wijs om me heen. We lachen weer. Praten is moeilijk. Maar met mijn handen en voeten gaat het goed.

Tessa

Toen ik aanstalten maakte om weg te gaan zei ze: “Jij weer kom?” Vanaf die dag was ik elke maandagochtend bij haar. We lachen, praten, kijken foto’s en drinken thee. En elke keer dat ik wegga, vraagt ze of ik volgende week weer kom.